Zaterdag 10 mei werd de Drie Provinciëntocht al weer voor de vijfde keer geroeid. De tocht voerde ook dit jaar weer door (de naam zegt het al) drie provincies: Noord- en Zuid-Holland en Utrecht. Deze keer deden er 8 boten mee, waarvan 5 volledig bemand met Iris roeiers. Daarnaast nog twee boten met een volledig extern team en een boot met een samengestelde ploeg van Iris leden en leden van Gorinchem.
Hoewel de meeste teams de 87 km lange tocht in estafette vorm roeien (met twee sub teams van 3 roeiers in een C2+ met of zonder chauffeur), waren er dit jaar ook drie zeer fanatieke Iris leden die de tocht volledig met zijn drieën hebben geroeid. Het externe team bestaande uit DDS, ARZV en De Laak leden ging dit jaar voor de eco-variant, waarin de roei-etappes werden afgewisseld met fiets-transfers naar het volgende wisselpunt.
Variatie alom tijdens deze toch al zeer afwisselende wedstrijd waarin de roeiers ook een aantal sluizen, heel veel bruggen en diverse stempelplekken moeten passeren om de tocht te voltooien.
Lees hieronder ook het verslag van Sophie van Dam, roeier in het winnende team “Fast & Friturious” hoe zij de tocht heeft beleefd.
Mooiste pikhaken en Olympische wissel kwaliteiten
Om 05:30 verzamelen we met ons team, wat een tijd! Best spannend, want wij willen wel winnen dus daar gaan we voor. Om 06:00 was het tijd om in de boot te stappen. Moe en op van de zenuwen, maar ook met goede moed gingen Guus, Inez en Fleur beginnen.
Ernst was onze chauffeur. Wij waren al wat eerder naar het wisselpunt in Leiden gereden en genoten van het hele mooie uitzicht over het water en de opkomende zon. Na voor ons gevoel lang wachten, zagen we de eerste boot komen. Wij, Thomas, Menno en Sophie dachten nog “nee dat zijn ze vast niet”. Maar toch met de mooiste pikhaken gemaakt door onze chauffeur Ernst haalde we de boot aan de kant en gingen we het water op.
Nog wel wat moe maar met veel plezier roeiden we de tweede etappe. Het wisselen bij de derde stop ging ook echt super, dat komt vast en zeker door de pikhaken en, o ja, onze Olympische wissel kwaliteiten.
Worden we eerste?
We hadden ook een stop met een wc, een markt en een moeilijk vindbare parkeerplek. Wel hadden wij even de tijd om bij te komen. Konden een plasje doen van de spanning of na veel drinken. Hier hadden we nog niet perse het idee dat we eerste zouden gaan worden maar we bleven volhouden. Dus met vol goede moed gingen we weer verder. Ook hoorde we hier, dat één van de boten van Gorinchem was omgegaan. Dus dat gehoord hebbende, kwamen wij tot de conclusie dat we wellicht toch eerste zouden kunnen gaan worden.
Sterke wind en hoge golven op het Braassemermeer
Op naar het Braassemermeer! De wind was best sterk. Thomas, Menno en Sophie roeiden het stuk over het meer. De wind leek met de minuut sterker te worden, we hadden gelukkig een goede stuurman! Over de golven rechtdoor, er leek geen eind aan te komen. Ook dat nog: een boot die golven maakt die zo groot waren dat ze over onze boot heen kwamen.
Beetje boos maar gelukkig snel weer droog, want de zon scheen volop, roeiden we door. Tot we de rest weer zagen, bij het wisselpunt. Blij dat we uit de boot zijn, dit was een heftig stuk.
In geen velden of (vaar)wegen een andere boot
En door! Weer zo’n goede wissel. We zijn in geen velden en wegen meer een andere roeiboot tegen gekomen. Dus wij gingen er al een beetje vanuit dat we eerste gingen worden. Maar je weet het maar nooit! Even de handen bekijken hebben we al blaren? Hebben we al andere mankementen maar nee hoor we kunnen nog wel even. Maar voor Thomas, Menno en Sophie zat het er op. Inez, Guus en Fleur roeiden het laatste stuk naar Iris.
Als eerste aankomen bij Iris. Wat een gevoel. Wij waren blij, moe maar toch voldaan. Terug gereden naar Iris. Daar aangekomen moesten wij nog even wachten. En na dat wachten was daar dan ons team. Ook moe en voldaan. En een tompouce. Wat geweldig.
Nadat we de laatste stempel hadden ging bijna iedereen naar huis. Even douchen en daarna weer terug voor de barbecue en de prijsuitreiking.
De prijsuitreiking
We wisten het eigenlijk al, maar toch waren we zenuwachtig. We moesten wel even wachten tot we onze naam hoorde. Dit ging zo: “Als eerste zijn geëindigd!!! De Fast & Friturious!!!! “
Wij met de wisselbeker op de foto! Ernst als chauffeur, mega trots natuurlijk. En dan nu aan de barbecue!!
Na dit avontuur sliepen we allemaal heerlijk, zouden we nog gedroomd hebben over de tocht ? Of hebben we gedroomd over de eerste plek wie zal het zeggen ?
Volgend jaar weer? Als het aan mij ligt wel.
Dank aan de organisatie voor dit mooie evenement.
Sophie van Dam & FAST & FRITURIOUS
